Soms is jezelf níet bewijzen ook wel even oké

Gepubliceerd op 18 september 2020 om 15:11

Vorig jaar rond deze tijd stortte ik zo’n beetje in. Of het overspannen was, een mental breakdown of iets anders wat je een naam kan geven, geen idee. Maar goed ging het niet. Ik vond dat ik had gefaald. Gefaald als ondernemer, als vriendin, als persoon... want ik wist het gewoon even niet meer. En dat vond ik erg moeilijk. Om het niet te weten. Want wat moet je nou zonder plan. Wie ben je dan? 

 

Toen de klap van werkloosheid óók nog eens aan kwam vliegen door de Corona crisis, dacht ik dat ik al helemaal een mislukking was. Maar jeetje, wat ben ik in deze periode gegroeid. En misschien nog wel belangrijker, tot rust gekomen. Rust. Kalmte. Ein-de-lijk even ontspannen. 

 

Ik ben natuurlijk hard opzoek gegaan naar een nieuwe baan in deze periode, maar verder geen verplichtingen. Ik heb álles gewoon losgelaten. Even helemaal niks. Hier heb ik van genoten. Ik had in het begin het gevoel dat ik iets nieuws zou moeten leren en deze periode zogenaamd nuttig te gebruiken door veel te doen... En na 1 week heb ik dat keihard aan de kant geschoven.

 

Ik heb genoten van de zon. Van het feit even met niemand af te hoeven spreken en mezelf weer compleet op te laden. Door het vele solliciteren en gesprekken voeren, ben ik ook zelfverzekerder geworden. Ik had namelijk nog altijd zo’n idee van mezelf dat ik praten met andere mensen spannend zou vinden. Maar integendeel. Ik ben erachter gekomen dat ik best een leuk mens ben waarmee je een gezellig babbeltje kan maken. 

 

Ik ben erachter gekomen dat ik het zó ontzettend fijn vind om met rust gelaten te worden. Dat ik ook gewoon lekkerder in mijn vel zit, omdat ik mezelf simpelweg beter heb leren kennen. Ik heb mij op geen enkel moment eenzaam gevoeld. Ondanks dat dit een vervelende situatie voor de wereld is geweest (en nog steeds is), heb ik vakantie gevierd. Thuis, veilig op afstand. 

 

Nadat ik nóg een teleurstelling mee heb moeten maken doordat ik op een gegeven moment weer aan het werk mocht maar het bedrijf failliet ging na een week (buiten mijn schuld om!!!), kon ik eigenlijk niet verdrietig zijn. Omdat ik gewoon zó ontspannen was... Nu mag ik eind deze maand wéér beginnen aan een nieuwe uitdaging. De derde dit jaar en dat is best gek. Maar ik heb er ontzettend veel zin in. Ik ben er aan toe weer keihard aan de slag te gaan en nieuwe mensen te leren kennen. Lekker centjes verdienen en onafhankelijk zijn. Verder leren en beter in mijn vak worden.

 

Wat ik eigenlijk een beetje probeer te zeggen met mijn verhaal is dat het best oké is om niks te doen. Om jezelf even níet te bewijzen. Geen verplichtingen. Want jeetje, wat kan dat vermoeiend zijn zeg. En door dat losgelaten te hebben heb ik zo veel meer rust in mijn hoofd. Heer-lijk.

 

En nu ga ik weer verder met niks doen, bye!


« 

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.